ΑΠΟΨΕΙΣ

Ένας θρύλος γεννήθηκε.

Με αφορμή την είδηση της αποχώρησης  του Steven Gerrard δεν θα μπορούσα να μην γράψω ένα άρθρο στον ποδοσφαιρικό ήρωα της Λίβερπουλ και του αγγλικού ποδοσφαίρου.  Άλλωστε ,καθώς στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας σήκωνε το τρόπαιο του  Champions League πανηγύριζα μαζί του λες και ήταν ο αδερφός μου. Μία σχέση αγάπης που εξακολουθεί να υπάρχει δίχως πότε μου να καταλάβω πως ένας άνθρωπος που βρισκόταν τόσο μακριά με έκανε να βγάζω συναισθήματα και εικόνες για ένα γήπεδο όπου δεν πήγα ποτέ μου.

Η ζωή του όλη…

Ο κύριος Steven George Gerrard όπως είναι το πλήρες όνομα του, φόρεσε για πρώτη φόρα την κόκκινη φανέλα το 1998. Έκτοτε μέτρησε 504 συμμετοχές και 120 γκολ στην Premier League και 128 συμμετοχές  και 41 γκολ στην Ευρώπη. Έδωσε κάτι παραπάνω από 100 ασσίστ  αλλά πρωτάθλημα δεν πήρε.

Πήρε ένα Champions League, ένα UEFA, δύο Κύπελλα Αγγλίας, τρία Λιγκ Καπ και δύο Ευρωπαϊκά Super Cup. Βγήκε τρίτος στη Χρυσή Μπάλα το 2005, UEFA Player of the Year την ίδια χρονιά, παίκτης της χρονιάς στην Αγγλία το 2009, καλύτερος νέος παίκτης το 2001, οκτώ φορές στην καλύτερη ενδεκάδα της χρονιάς, τρεις φορές στην καλύτερη ενδεκάδα της UEFA. Αλλά δεν πήρε πρωτάθλημα.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως άλλο ένα τρεχαντήρι στο χώρου του κέντρου αλλά σιγά σιγά εξελίχτηκε, έγινε ένας παίκτης box-to-box στη συνέχεια έγινε δεκάρι/δεύτερος επιθετικός και όπου σήκωνε ανάγκη έβαζε πάντα πλάτη προσφέροντας τα πάντα. Αναγκάστηκε να παίξει μέχρι και δεξί μπακ στον τελικό της Κωνσταντινούπολης αλλά πρωτάθλημα δεν πήρε.

Έμεινε και έγινε αυτό που είναι…

Όταν σε συζητήσεις αναφερόμαστε σε παίκτες που με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο έχουν αφήσει το δικό τους σημάδι στο ποδόσφαιρο ,στο τέλος δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κλείνοντας θα πρέπει να αναφέρουμε  ότι «ο τάδε καλός αλλά δεν έχει πάρει πρωτάθλημα». Ναι και; Σημαίνει κάτι ; Δεν το καταλαβαίνω για τον ίδιο λόγο που στις μέρες μας αναφερόμαστε κυρίως για τον Μέσσι «δεν έχει πάρει Μουντιάλ» λες και ο μοναδικός τρόπος να μετρηθεί η αξία ενός παίκτη είναι ένα τρόπαιο. Και δεν το καταλαβαίνω κυρίως  απ΄ τη στιγμή που ο Gerrard έχει πάρει όλους τους υπολοίπους πιθανούς τίτλους με την Λίβερπουλ.

Ο Gerrard δεν πήρε πρωτάθλημα για ένα και μόνο λόγο.

Δεν έφυγε πότε του από την Λίβερπουλ. ΤΕΛΟΣ..

Οποιαδήποτε στιγμή κι αν το είχε αποφασίσει θα είχε προσθέσει τουλάχιστον ένα πρωτάθλημα στη συλλογή του και πιθανότατα και 1-2 ευρωπαϊκούς τίτλους ακόμα. Ε και? Πως θα τον αναγνωρίζαμε γι αυτό που είναι τώρα ,πως θα μεγάλωνε σαν παίκτης , πως όλοι μας θα τον χαιρετούσαμε σαν ένα σπουδαίο?

Ένας οπαδός της Λίβερπουλ…

Δέκα χρόνια μετά το θαύμα της Πόλης, όλοι όσοι μιλάνε γι’ αυτό λένε πως οι καθοριστικοί παράγοντες ήταν ο κόσμος κι ο Gerrard . Κανείς δεν σκέφτηκε να πει πως στην ουσία μιλάμε για το ίδιο πράγμα.  Gerrard  και κόσμος, ένα και το αυτό. Το πρόσωπό του την ώρα του αγώνα όταν η Λίβερπουλ δεν νικούσε. Άγχος, δυσαρέσκεια, νεύρα, θλίψη, γκρίνια, απογοήτευση. Ίδιο πρόσωπο σαν κι αυτά στις κερκίδες, μπροστά στις τηλεοράσεις. Είτε στα 21, είτε στα 27, είτε στα 35, η ίδια έκφραση, του οπαδού που υποφέρει κι απλώς τυχαίνει να είναι ποδοσφαιριστής.

“Η φιλοδοξία μου είναι να γίνω βασικός, να παίξω όσο περισσότερο μπορώ και να μείνω στην ομάδα όσο περισσότερο γίνεται, να μείνω μέχρι το τέλος της καριέρας μου, γιατί ειλικρινά δεν με φαντάζομαι να παίζω αλλού. Και ίσως μια μέρα όταν θα γίνω 30, να γίνω κι αρχηγός, ναι”.

Έτσι και έγινε, μόνο που το περιβραχιόνιο του αρχηγού το φόρεσε πολύ νωρίτερα. Όχι σαν εξάρτημα, αλλά ως στολή. Τιμή και ταυτόχρονα βάρος. Ο Μουρίνιο το 2005 δήλωσε πως ο ίδιος θα χάσει που τον απέρριψε και δεν πήγε στην Τσέλσι. “Θα λέει πως έγινε πρωταθλητής Ευρώπης με τη Λίβερπουλ, αλλά σε δέκα χρόνια θα συγκρίνει τους τίτλους της Λίβερπουλ με αυτούς της Τσέλσι και θα είναι ο χαμένος”.

Η δεκαετία πέρασε και η εύκολη πρόβλεψη του Μουρίνιο αποδείχθηκε αληθινή. Ο ίδιος βέβαια άλλαξε πλέον γνώμη και πριν το τελευταίο παιχνίδι των δύο ομάδων δήλωσε πως ο Gerrard πλέον θα νιώσει πως η απόφαση να μείνει στη Λίβερπουλ άξιζε τον κόπο, αφού θα είναι ένας μεγάλος θρύλος για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ακόμα και ο Mr. Τίτλοι και Νίκες κατάλαβε πως δεν μετριούνται όλα με τον ίδιο τρόπο. Για κάποιους ανθρώπους το μέσο, ο τρόπος είναι το όνειρο και όχι ο σκοπός, η κατάληξη. Στην ομιλία του μπροστά στο κοινό του Άνφιλντ ο Gerrard το είπε ακόμα πιο απλά. “Το να παίξω έστω και ένα ματς για τη Λίβερπουλ ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ο,τι ακολούθησε μετά, ήταν μπόνους”.

Και αν ένα γλίστρημα του πήρε ότι του λείπει ,η ζωή του έδωσε τα όνειρα του με τρόπο που ξεπερνούν κάθε φαντασία.

 

Σχόλια
To Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο