Μας αξίζει αυτό το ποδόσφαιρο?

Μας αξίζει αυτό το ποδόσφαιρο?

Αρχικά να πούμε ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας και όποιος έπεσε απο τα σύννεφα με το περιστατικό κατά την διάρκεια του αγώνα της Εθνικής τότε ψεύδεται.

Το επεισόδιο της Τρίτης με τον φίλαθλο του Παναθηναϊκού στο γήπεδο Καραϊσκάκης χαρακτηρίζεται απο λυπηρό εως και κατάντια. Μια χώρα που οι φίλαθλοι της (ορισμένοι απο αυτούς) δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα βασικά. Γιατί κανείς απο τους πρωταγωνιστές δεν είχε διάθεση να βοηθήσει με κάποιο τρόπο την Εθνική. Αντιθέτως, το ίδιο το σκηνικό ταξίδεψε σε όλο το κόσμο ενώ στην Ελλάδα ο αγώνας με το Γιβραλτάρ, πέρασε σχεδόν σε δεύτερη μοιρά.

Το ερώτημα είναι αν ο συγκεκριμένος φίλαθλος είναι αρκετά χαζός ώστε να πάει στο στόμα του λύκου οικοιοθελώς ή αρκετά αισιόδοξος ότι στην Ελλάδα του 2017 δεν υπάρχουν οπαδικές διαφορές ή ακόμα κι αν υπάρχουν τουλάχιστον σε αγώνα Εθνικών ομάδων θα προσπεραστούν. Η μία απόψη λέει ότι ο ξυλοκοπημένος φίλαθλος έχει δικαίωμα να φοράει ότι θέλει ενώ η άλλη πλευρά λέει ότι δεν μπορείς να βάζεις τη μπλούζα άλλης ομάδας στο γήπεδο του μεγαλύτερου σου αντιπάλου. Απο αυτή τη χαζή, εκ του αποτελέσματος, κίνηση προέκυψε το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν είναι έτοιμη να δεχτεί την οπαδική διαφορά σε μεγάλα παιχνίδια. Ποια μετακίνηση οπαδών? Όσο πιο πολλοί μετακινούνται, τόσο πιο πολύ ξύλο θα πέσει και πιο πολλές ζημιές θα γίνουν (βλεπε ΠΑΟΚ-ΑΕΚ τελικό κυπέλλου).

Οι διοικήσεις των ομάδων είναι ανίκανες να διαχειριστούν την κατάσταση των οπαδών που ως σκοπό έχουν να προκαλέσουν ζημιά εναντίον υλικών και ανθρώπων, ενώ ίσως να υπάρχουν και περιπτώσεις που ΠΑΕ επιτρέπουν αυτό τον τραμπουκισμό. Κανένα ΑΜΚΑ και κανένα ονοματεπώνυμο δεν σώζει την κατάσταση. Η βία στα γήπεδα ξεκινάει απο το κεφάλι και το κεφάλι (Πολιτεία) δεν έχει βρει κανένα δραστικό μέτρο για να την περιορίσει. Οι διακοπές του ποδσφαίρου και οι αναδρομικοί τελικοί Κυπέλλου του Κοντονή δεν αποτέλεσαν λύση. Οι ομάδες έχασαν ρυθμό, οι φίλαθλοι ξενέρωσαν και οι οικογενειάρχες έφυγαν απο τα γήπεδα απογοητευμένοι. Δυστυχώς το μόνο δραστικό μέτρο για την βια στα γήπεδα είναι η εφαρμογή του σχεδίου της Θάτσερ. Αν αγαπάς την ομάδα σου, προστάτεψε την και σεβάσουν την διαφορετικότητα. Η ομάδα είναι αρρώστια και τρόπος ζωής. Όταν η ομάδα κάνει πολιτική και εμπλέκει την πολιτική τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Ομάδα δεν είναι ο Καράπαπας, δεν είναι ο Δημητριάδης, ο Μαρινάκης, ο Σαββίδης, ο Μελισσανίδης κτλ. Δεν μπορεί ο κάθε επιχειρηματίας να παίζει με το συναίσθημα και την αγάπη που τρέφεις για την ομάδα σου και να σε κάνει πρόβατο.

Υ.Γ: Σαν σήμερα θυμάμαι τον Ντέμη Νικολαϊδη να «δίνει» τους ταραξίες έξω απο το γήπεδο της Λιβαδειάς. Πολλοί τον κατηγόρησαν ώς προδότη, χαφιέ κτλ. Ας σκεφτούμε σοβαρά αν πραγματικά θέλουμε οι χούλιγκαν να συνεχίσουν να τα σπάνε εις βαρος των ομάδων που υποστηρίζουμε.

Υ.Γ 2 : Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ τότε ας μην γκρινιάζουμε για γεγονότα σαν τα χτεσινά. Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ τότε ας προσπαθήσουν όλοι (απο Πολιτεία μέχρι φιλάθλους) να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να βρουν λύση μια για πάντα. Αλλιώς η Superleague θα συνεχίζει να κόβει συνολικά κάθε αγωνιστική όσα εισιτήρια κόβει η 5η Ερασιτεχνική κατηγορία Αγγλίας.

Υ.Γ 3: Και οι δημοσιογράφοι είναι υπέυθυνοι για το χάλι του ποδοσφαίρου και την βία. Η ελευθερία του λόγου έχει ένα όριο. Τα περισσότερα οπαδικά πρωτοσέλιδα είναι άκρως μηνύσημα. Όταν οι δημοσιογράφοι δημιουργούν κλίμα, οι οπαδοί λειτουργούν σαν πιόνια των ομάδων. Μας αξίζει τέτοιο ποδόσφαιρο?

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο